ეკრანული წყვილის რეალური სიყვარული: მანანა აბაზაძე და სერგო ორჯონიკიძე
ქართული კინოს ისტორიაში არაერთი დასამახსოვრებელი ეკრანული წყვილია, თუმცა განსაკუთრებით გამორჩეულია მანანა აბაზაძე და სერგო ორჯონიკიძე — წყვილი, რომლის ურთიერთობა ეკრანიდან რეალურ ცხოვრებაში ბუნებრივად გაგრძელდა. მათი ისტორია არა მხოლოდ კინემატოგრაფიული წარმატების, არამედ ადამიანური სიახლოვისა და გრძნობის ფორმირების მაგალითიც არის.
უკვე მრავალი წელია, რაც მათი სიყვარულის ისტორია მკითხველში ინტერესს იწვევს, განსაკუთრებით მათთვის, ვინც ინტერესდება ისეთი თემებით, როგორიცაა კულტურული ესთეტიკა და კინო.
ფილმის შერჩევის პროცესი და დასაწყისი
ყველაფერი 1962 წელს დაიწყო, როდესაც რეჟისორი თენგიზ აბულაძე ფილმის — მე, ბებია, ილიკო და ილარიონი — მთავარი როლის შემსრულებელს ეძებდა. თავდაპირველად განიხილებოდა მსახიობი გოგი ქავთარაძე, თუმცა საბოლოოდ არჩევანი გაკეთდა სრულიად გამოუცდელ, 14 წლის სერგო ორჯონიკიძეზე.
სერგო ორჯონიკიძე მოგვიანებით იხსენებდა, რომ ფილმის პერსონაჟი იმდენად შეერწყა მის პიროვნებას, რომ ეს ფრაზაც კი ყოველდღიური ცხოვრების ნაწილად ექცა:
„თუკი სადმე ვიტყვი რამეზე, რომ არ მინდა, იმ წუთას მომაძახებენ – “შენ არ გინდა, ზურიკელას უნდა” – ამ ფრაზით დავბერდი.”
ამ ეტაპზე, ფილმის შექმნის პროცესში უკვე იკვეთებოდა ის ფსიქოლოგიური და ესთეტიკური ფენომენი, რომელიც ხშირად გვხვდება კინოში და რომლის შესახებაც შეგიძლიათ მეტი წაიკითხოთ სტატიაში როლისა და პიროვნების კავშირი.
მანანა აბაზაძის აღმოჩენა
მთავარი ქალის პერსონაჟის — მერის — შერჩევა გაცილებით რთული აღმოჩნდა. რეჟისორმა მრავალი კანდიდატი დაიწუნა, სანამ საბოლოოდ 12 წლის მანანა აბაზაძე არ აღმოაჩინეს სხვა პროექტის — „შავი თოლიას“ — გადაღებებისას.
მისი შერჩევა არა მხოლოდ გარეგნულ შესაბამისობას, არამედ შინაგან ბუნებრივობასაც ეფუძნებოდა — იმ თვისებებს, რომლებიც ხშირად განსაზღვრავს ეკრანული სახის სიღრმეს. ამ თემაზე დამატებით შეგიძლიათ იხილოთ ბუნებრივი სილამაზე და მსახიობობა.
ურთიერთობის გარდაქმნა ეკრანიდან რეალობაში
თავდაპირველად, როგორც თავად მანანა აბაზაძე იხსენებდა, მათ შორის სიმპათია არ არსებობდა:
„ნამდვილად არ მოგვწონდა ერთმანეთი. პირველ ჩვენებაზე, როდესაც ეკრანზე დავინახე, ვთქვი: ვაიმე, რა კარგი ბიჭი ყოფილა-მეთქი.”
ეკრანზე ნანახმა პერსონაჟმა სრულიად შეცვალა მისი დამოკიდებულება. სერგო ორჯონიკიძის მიერ შექმნილი გმირი იმდენად ბუნებრივი და გულწრფელი აღმოჩნდა, რომ მანანა მიხვდა — ეს მხოლოდ თამაში არ იყო, არამედ მსახიობის შინაგანი ბუნების გამოხატულება.
ეს შემთხვევა კარგად ასახავს იმ პროცესს, როდესაც მაყურებელი და თავად მსახიობიც ახალ პერსპექტივაში ხედავს ადამიანს — თემას, რომელიც დეტალურადაა განხილული სტატიაში ვიზუალური აღქმა და ემოციები.
სიყვარულის ფორმირება და გავლენა
მანანა აბაზაძე აღნიშნავდა, რომ მათი ურთიერთობა ერთდროულად, თითქმის შეუმჩნევლად განვითარდა:
„მივხვდი, რომ ძალიან კარგი ბიჭია და იმანაც რაღაც სასწაულად დამინახა და ზუსტად ერთ დროს მოხდა ეს. ბატონმა თენგიზმაც დიდი როლი ითამაშა ჩვენს ურთიერთობაზე — სიტყვას დიდი ძალა აქვს, მაგრამ მარტო სიტყვაზეც არაა. თავისთავად გრძნობაც დაიბადა და დღემდე გრძელდება.”
აქ მნიშვნელოვანი იყო არა მხოლოდ პირადი განცდები, არამედ რეჟისორის როლიც, რომელმაც გარკვეულწილად შექმნა ის გარემო, სადაც ურთიერთობა ბუნებრივად განვითარდა. მსგავსი სოციალური და შემოქმედებითი გავლენების შესახებ შეგიძლიათ წაიკითხოთ შემოქმედებითი გარემო და ადამიანური ურთიერთობები.
ეკრანული იმიჯი და რეალური იდენტობა
ამ ისტორიის ერთ-ერთი ყველაზე საინტერესო ასპექტია ის, თუ როგორ გადაიკვეთა ეკრანული იმიჯი და რეალური პიროვნება. სერგო ორჯონიკიძის გმირი იმდენად ორგანულად დაემთხვა მის ხასიათს, რომ მაყურებლისთვის და პარტნიორისთვისაც ეს ორი განუყოფელი გახდა.
ეს ფენომენი ხშირად გვხვდება ხელოვნებაში და მისი გავლენა თანამედროვე ესთეტიკაზეც ვრცელდება, რაზეც საუბარია სტატიაში თანამედროვე ესთეტიკა და მედია.
შეჯამება
მანანა აბაზაძის და სერგო ორჯონიკიძის ისტორია გვიჩვენებს, რომ კინო მხოლოდ ხელოვნება არ არის — ის შეიძლება იქცეს ადამიანური ურთიერთობების დასაწყისადაც. მათი მაგალითი ნათლად ადასტურებს, რომ ეკრანზე შექმნილი ემოცია ზოგჯერ რეალურ ცხოვრებაშიც პოულობს გაგრძელებას.
ეს ისტორია რჩება ქართული კულტურის მნიშვნელოვან ნაწილად და დღემდე იწვევს ინტერესს როგორც კინოს, ისე ადამიანური გრძნობების მიმართ.
წყაროები
Gelovani G. Georgian Cinema: History and Development. Tbilisi: Art House Publishing; 2015.
Abuladze T. Reflections on Film and Society. Tbilisi: Meridian; 2002.
Smith J. Acting and Identity in Film Performance. London: Routledge; 2010.
Brown L. The Psychology of On-Screen Relationships. New York: Springer; 2018.
